Կոտրվող Ողնաշար ֆիլմի վերլուծություն

 

Ֆիմը Հայաստանի պոչամբարների մասին էր։ Այնտեղ ցուցադրվում էր պոչամբարներից առաջացող խնդիրները որոնք ազդում են մարդկանց առողջության վրա և մարդիկ ապրում են նման պայմաններում։ Ֆիլմում նկարահանվող մարդիկ պատմում էին, որ անգամ հոտն է անտանելի և հնարավոր չէ այդտեղ շնչել։ Այդտեղի խողովակներից լցված թունավոր նյութերը հավաքվում մեկ վայրում, այդպես կուտակվում են և առաջանում է պոչամբար։ Այդ գյուղի բնակիչները այդ պոչամբարի չորացված մասերում աճեցնում են բանջարեղեններ և սնվում են այդտեղի բնակիչները։ Այդ պատճառով էլ հիվանդություններ են առաջանում, որոնք հետագայում վերածվում են մեծ խնդիրների։

Տուն ֆիլմի վերլուծություն

 

Մոլորակի էկոլոգիական խնդիրները առաջանում են զարգացած լինելուց։ Հարյուրավոր տարիներ առաջ խնդիրները շատ չէին։ Իսկ հիմա երբ բոլոր քաղաքներում ստեղծվում են շատ գործարաններ, դրանք վնասում են մեր բնությունը։ Նաև մեքենաներից դուրս եկող ծուխը աղտոտում է օդը։

Կղզի մուլտֆիլնի վերլուծություն

 

Մոլորակի էկոլոգիական խնդիրները առաջանում են զարգացած լինելուց։ Հարյուրավոր տարիներ առաջ խնդիրները շատ չէին։ Իսկ հիմա երբ բոլոր քաղաքներում ստեղծվում են շատ գործարաններ, դրանք վնասում են մեր բնությունը։ Նաև մեքենաներից դուրս եկող ծուխը աղտոտում է օդը։
Ֆիլմում ցուցադրվում է համամոլորակային խնդիրների մեծ մասը։ Այնտեղ նշվում էին գործարաններից դուրս եկող աղբի հասցրած վնասները և այլն։ Շատ մարդիկ անտառներ էին ոչնչացնում և կառուցում նրանց համար շահավետ կառույցներ, որոնցից կարող են շատ եկամուտ ստանալ չգիտակցելով, որ դա ազդում է նաև նրանց վրա։
Ֆիլմը հաղորդում էր բացասական և դրական լիցքեր, որենք մենք կարող ենք օգտագործել ի օգուտ և բարորություն մեր երկրի։ Ես մտածում եմ , որ կարելի չպետքական դաշտերում տեղադրել արևային մարտկոցներ որոնցից կարելի էներգիա ստանալ։

The Lion and the Man

A Lion and a Man chanced to travel in a company through the forest. They soon began to quarrel, for each of them boasted that he and his kind were far superior to the other both in strength and mind. Now they reached a clearing in the forest and there stood a statue. It was a representation of Heracles in the act of tearing the jaws of the Nemean Lion. “See said the man, that’s how strong we are! The King of Beasts is like wax in our hands! “Ho!” laughed the Lion, a Man made that statue. It would have been quite a different scene had a Lion made it!”

Առյուծը եւ մարդը պատրաստվում էին ընկերանալ և նրանք գնացին շրջել անտառի միջով: Շուտով սկսվեց վիճաբանություն նրանցից յուրաքանչյուրը պարծենում էր, որ նա է բարի գործեր ավելի շատ անում քան մյուսը `ուժով կամ մտքով: Քիչ հետո նրանք հասան մի արձանի մոտ, որը քանդված էր և անտառի միակ առձաններ։ Դա ներկայացուցչություն էր Հերակլեսը, Նեմեյան։ Հետո մարդը սկսեց պոկել առյուծի ծնոտի մազերը։ «Տեսեք այդ մարդուն, դա այնքան ուժեղ է մենք նրան կնտրենք որպես կենդանիների թագավոր։Կենդանիների Թագավորը նման էր մոմի մեր ձեռքերի մեջ կամաց մարում էր: Կենդանիները ծիծաղեցին առյուծի վրա։Հետո մարդը քանդեց արձանը։Դա միանգամայն այլ տեսարան կլիներ, երբ Լիոնը դա աներ »:

John Green

John Michael Green (born August 24, 1977) is an American author, vlogger, writer, producer, actor and editor. He won the 2006 Printz Award for his debut novel, Looking for Alaska,[2] and his sixth novel, The Fault in Our Stars, debuted at number one on The New York Times Best Seller list in January 2012.[3] The 2014 film adaptation opened at number one at the box office.[4] In 2014, Green was included in Time magazine’s list of The 100 Most Influential People in the World.[5] Another film based on a Green novel, Paper Towns, was released on July 24,

Aside from being a novelist, Green is also well known for his YouTube ventures. In 2007, he launched the VlogBrothers channel with his brother, Hank Green. Since then, John and Hank have launched events such as Project for Awesome and VidCon and created a total of 11 online series, including Crash Course, an educational channel teaching Literature, History, and Science, later joined by courses in Economics, US Government, Astronomy, Politics, Philosophy, Psychology, Mythology, Sociology, Chemistry, US History, World History, Computer Science, Games, and Film History/Production.[6]

Նախագիծ «Թարգմանություն»:

On 24 December, 1971, 17-year-old Juliane Kopcke got on a plane with her mother in Lima, Peru, to fly to another city to meet her father.Over the Amazon jungle, there was a thunderstorm. The rain fell heavily and there was a strong wind. And then lightning hit the plane at 3,000 metres, and it exploded. Juliane fell quickly through the air in her seat and hit the tress hard. For three hours, she was unconscious. When she woke up, her right arm was cut, her shoulder hurt badly and she couldn’t see in one eye. She was alone. But she was alive!

Juliane’s father was a biologist and when she was small, he taught her how to survive in the jungle. She found a small river and walked slowly along it. ‘If I follow the river,’ she thought, ‘I’ll find people.’ The river also gave her clean water to drink. It was extremely hot, but the river water kept cool. Sometimes she had to swim in the river because it was too deep to walk in. There were crocodiles in the water but they didn’t attack her! There was fruit on some trees but she didn’t eat it – she knew it was too dangerous.

Juliane walked for ten days. At night she stopped to sleep because it was too dark to walk. Ten days after the crush, she found a small hut by the river. There were some woodcutters in the hut. They cleaned her cuts carefully and the next day, they carried her down the river, and a plane took her safely back to the city of Pucallpa. Juliane was the only person who survived the plane crash. The other 91 people, including her mother, all died. The film director, Werner Herzog, had a ticket to travel on the plane but missed it. Thirty years later, he made a documentary film called ‘Wings of Hope’ about Juliane and her incredible story.

Դեկտեմբերի 24-ին, 1971 թ., 17-ամյա Ջուլիան Կոպկեն

ստացել է մի ինքնաթիռ մոր հետ Լիմայում, Պերու, թռչելու մեկ այլ քաղաք `հանդիպելու իր հորը:

Ամազոնի ջունգլիների խորքում, ամպրոպ էր: Տեղատարափ անձրեւ.ուժեղ քամի էր . և կայծակը հարվածեց ինքնաթիռին 3000 մետրից, և այն պայթեց։Ջուլիանը արագ միջոցով օդում ընկավ իր նստավայրը, եւ հարվածումեր ծառերին դժվար . Երեք ժամ, նա անգիտակից վիճակում էր : Երբ նա արթնացավ, նրա աջ թևն կտրվել էր, նրա ուսը ուժեղ վնասվել էր, եւ նա չէր կարող տեսնել մեկ աչքով. Նա մենակ էր: Բայց նա կենդանի էր։

Ջուլիանի հայրը կենսաբան է, եւ երբ նա փոքր էր, նա ուսուցանում էր նրան, թե ինչպես պետք է գոյատեւել է ջունգլիներում. Նա գտավ մի փոքր գետ եւ դանդաղ քայլում նրա երկայնքով . «Եթե ես հետեւեմ գետին, նա մտածեց,« Ես պետք է գտնեմ մարդկանց. ‘ Գետը նրան տալիս էր մաքուր խմելու ջուր : Դա չափազանց տաք է, բայց գետի ջուրը նրան զովեր պահում. Երբեմն նա ստիպված էր լողալու գետը, քանի որ դա շատ հեռու էր քայլելով. ջրի մեջ Կային կոկորդիլոսներ , բայց իրենք չեին հարձակվում նրա վրա. Կային պտուղներ որոշ ծառերի վրա, սակայն նա չէր ուտում, նա գիտեր, որ դա եշատ վտանգավոր է:

Ջուլիանը քայլում էրտաս օր: Գիշերը նա դադարում էր և քնում էր, քանի որ ճանապարը մութ էր: փշրվելուց Տասը օր հետո նա գետի մոտ գտավ մի խրճիթ ,. Կային որոշ փայտագործներ խրճիթում. Նրանք ուշադիր մաքրում էին իր վնասվածքները եւ հաջորդ օրը, նրանք տանում են նրան ետ դեպի գետը, եւ ինքնաթիռը նրան տարավ ետ դեպի Պուկալպա քաղաք:Ջուլիանը եղել է միակ մարդը, ով վերապրել է զոհեից: Մյուս 91 մարդը, այդ թվում `իր մայրը, բոլորը մահացել են: Ֆիլմի ռեժիսորն է, Վերներ Հերցոգը, նա ուներ տոմս ճանապարհորդելու ինքնաթիռով,բայց բաց է թողնում:Երեսուն տարի անց, նա հանդես է եկել որպես վավերագրական ֆիլմ, որը կոչվում է ‘հույսի թևեր’ Ջուլիանը եւ նրա անհավատալի պատմությունը.
Մի մարդ ամուսնանում է գեղեցիկ աղջկա հետ: Նա շատ էր սիրում նրան: Մի օր նա մշակել էր մաշկի հիվանդությունը: Օրեց օր նա կորցնում էր իր գեղեցկությունը: այնպես պատահեց որ մի օր նրա ամուսինը մեկնեց շրջագայութնյան: հետ վերադարնալուց նրա հետ դժբախտ պատահար պատահեց և նա կորցրեց իր տեսողությունը: սակայն նրանց ամուսնական կյանքը շարունակվեց: Բայց նա կորցնում էր իր գեղեցկությունը աստիճանաբար: Կույր ամուսինը չի իմանա թե եղել որևե տարբերություն իրենց ամուսնական կյանքում. Նա շարունակում էր սիրել նրան, և նա նույնպես սիրեց նրան շատ. Մի օր նա մահացավ: Նրա մահը կնոջը տխրեցրեց:
A man from behind called and said, “Now how will you be able to walk all alone? All these days your wife used to help you”. He replied, “I am not blind. I was acting because if she knew l could see her skin condition due to a disease, it would have pained her more than her disease. I didn’t love her for her beauty alone, but I fell in love with her caring and loving nature. So I pretended to be blind. I only wanted to keep her happy”.
The sun shone on the tree in the garden, the wind blew gently through its branches and the leaves whispered, “Wish-wish-wish.”

It was a magic tree. And whoever stood beneath it and wished would have their wish come true.2

In the house next to the tree there lived a fat old man. His name was William Cadogan Smythe. He sold soap in the village; and he didn’t like girls and boys.

One day he stood underneath the tree and said, “I wish all the girls and boys who live near me were on the moon!”

As soon as he said it all the girls and boys were on the moon.

It was very cold and lonely up there and some of the younger children began to cry. But they were too far away from their mothers and they didn’t hear them.

As soon as the children had gone all the birds in the tree stopped singing. A blackbird looked down at Mr. Smythe and said, “I wish all the children were

back again!Mr. Cadogan Smythe

said, ‘‘I wish they were all on the moon.” And the blackbird said, “I wish they were all back again.”

The children were getting very confused;1 they didn’t know where they were.

Mr. Smythe stamped his foot and said, “I wish…” but he didn’t say any more because the blackbird s’aid, very quickly, “I wish Mr.

Smythe was good.”And Mr. Smythe, who had just been going to say,2

“I wish all the children were on the moon,” suddenly changed his mind, scratched his head, and said:

“I wish all the children would come to tea this after noon and we’ll have cakes and orange jelly and lemonade for tea.® And I’ll stop selling soap and open a sweet

shop4 instead, and I won’t let anybody’ call me William Cadogan Smythe, I’ll just be called Bill Smith. Hooray! Hooray! Hooray!”

And immediately all the birds in the tree started to sing again.

The sun shone, the wind blew gently through the branches of the tree, and the leaves whispered,

“Wish-wish-wish.”
Մի ծառ կանգնած էր այգում: Արևի շողերն ընկնում էին նրա վրա, քամին թեթև վազվզում էր ճյուղերի միջով, իսկ տերևները շշնջում էին. «Ցանկություն, ցանկություն,ցանկությու՜ն պահիր»:

Ծառը սովորական չէր, կախարդական էր: Ով կանգներ ծառի տակ ու ցանկություն պահեր, նրա ցանկությունը կկատարվեր:

Ծառի կողքին մի տնակ կար: Տնակում մի գիրուկ ծերուկ էր ապրում: Նրա անունը Ուիլիամ Քեդոգան Սմիթ էր: Նա օճառ էր վաճառում գյուղի խանութում և չէր սիրում փոքրիկ տղաներին ու աղջիկներին:

Մի օր նա կանգնեց կախարդական ծառի տակ ու ասաց._Ուզում եմ, որ մեր թաղում ապրող բոլոր աղջիկներն ու տղաները հայտնվեն Լուսնի վրա:

Հենց նա այս բառերն ասում է, բոլոր տղաներն ու աղջիկները հայտնվում են Լուսնի վրա:

Այնտեղ ցուրտ էր ու տխուր, փոքրիկները սկսում են լաց լինել: Բայց նրանք այնքան հեռու էին, որ մայրիկները չէին կարող լսել նրանց ձայները:

Հենց որ երեխաները հայտնվում են Լուսնի վրա, ծառի վրայի բոլոր թռչունները էլ չեն երգում:

Իսկ մի կեռնեխ նայում է պարոն Սմիթին ու ասում._Ես ուզում, եմ, որ բոլոր երեխաները նորից վերադառնան:

Պարոն Քեդոգան Սմիթն ասում է.

_Ուզում եմ, որ Լուսնի վրա հայտնվեն: Իսկ կեռնեխը` «Ուզում եմ, որ վերադառնան»:

Երեխաները գնալով ավելի ու ավելի են շփոթվում, չեն հասկանում, թե որտեղ են` Երկրի՞, թե՞ Լուսնի վրա:

Պարոն Սմիթը ոտքը խփեց գետնին ու ասաց. «Ուզում եմ… », բայց չհասցրեց շարունակել, որովհետև կեռնեխը շատ արագ ասաց. «Ուզում եմ, որ պարոն Սմիթը բարի դառնա»:

Եվ պարոն Սմիթը, ով հենց նոր պատրաստվում էր ասել. «Ուզում եմ, որ բոլոր երեխաները հայտնվեն Լուսնի վրա», հանկարծ միտքը փոխեց, քորեց գլուխն ու ասաց._Ուզում եմ, որ բոլոր երեխաները կեսօրին գան ինձ հյուր` թեյ խմելու, մենք թխվածք կուտենք ու նարնջի հյութ ու լիմոնադ կխմենք: Իսկ ես այլևս օճառ չեմ վաճառի, փոխարենը հրուշակեղենի խանութ կբացեմ, թող բոլորն ինձ Ուիլիամ Քեդոգան Սմիթի փոխարեն պարզապես Բիլ Սմիթ ասեն: Հեյ-հո՜, հեյ-հո՜:

Նա երեք անգամ գլուխկոնծի տվեց, իսկ ծառի վրայի թռչունները նորից սկսեցին երգել:

Արևը շողում էր, քամին կամացուկ վազվզում էր ծառի ճյուղերի մեջ, իսկ տերևները շշնջում էին. «Ցանկություն, ցանկություն, ցանկությու՜ն պահիր»:
The Milkman’s Horse

Once upon a time there was a very clever milkman’s horse who could write. His name ..was. Harry. He wrote a note to the milkman.

Dear Milkman, Please do not make

such a clatter first thing. I don’t feel up to it till latter. Yours sincerely,

Harry

He showed it to the other horses in his stable. “Huh!” they said. “What do you mean “latter”? There is only one t in later if that’s what you mean.”

Harry was annoyed and muttered to himself “Clatter latter — clater later — water watter”.

“Anyway,” he said, “I bet none of you can even write.” There was no answer. “Well then,” said Harry, “one spelling mistake. That’s

not bad.” As a matter of fact1 Harry was in a bad temper2

because he had a sore nose. When he was learning to write he held the pen between his front hooves and kept falling3 over.

He’d keep quite still and rigid but if he moved ever so slightly or even blinked he’d begin to tip slowly for ward, and-then-— “bang!” right on his poor nose.

After a bit he learnt to stop falling over by resting the nib on the paper and balancing that way, but it broke as often as n o t4 and even when it didn’t it made it scratchy to write with.

In the end he learnt to write by holding5 the pen in his teeth. But his nose was still sore.

Next morning when the milkman came he read the note, and for the first half hour he didn’t clatter the bottles at all, but later, when Harry was properly awake, he clattered in the way milkmen usually do.

How is your poor sore nose this morning, Harry?” he asked. “It looks better.” He stroked him and gave him an apple.

That evening, in his stall, Harry wrote a poem.

To my best Friend (the Milkman)

Of course A horse Likes apples They make him fatter And that’s what matter

. . . . whatmatters It makes them fatters.

Anyway I like them. Good-bye for now.

Two pints please.

XNXX

He put the paper in the top of a milk bottle and next morning the milkman came and gave Harry some sugar lumps.

Five big lumps, a middle-sized lump and two small

lumps. The milkman held them out to Harry on the palm of

his hand. “Don’t make too much noise crunching them or you’ll

wake the other horses,” he said. So Harry crunched them quietly while the milkman

read the poem. “That’s a good poem!” he said. “And thank you for

the kisses. Here’s three right back.” And he gave Harry three kisses and then they went and delivered the milk.
Կար֊չկար՝ աշխարհում մի շատ խելացի ձի կար։ Անունն էլ՝ Թերրի։ Նա գրել էր սովորել, եւ իր տիրոջը՝ կաթնավաճառին, մի անգամ այսպիսի երկտող գրեց․

Թանգակին իմ տեր, Մի չրխկացրու այդքան ուժեղ Կաթի շշերը Ես դեռ քնած եմ եւ կզարթնեմ ուշ Հարգանքներով Քո Թերրի

Ու երկտողը ցույց տվեց մյուս ձիերին։

— Հըմ,— ասացին նրանք։— Իսկ ի՞նչ է նշանակում «թանգակին»։ Եթե ուզել ես «թանկագին» ասել, հապա ինչո՞ւ ես «գ»֊ի եւ «կ»֊ի տեղերը փոխել։

«Ա՜յ քեզ բան,— մտածեց Թերրին եւ յուրովի կրկնեց․— թանկագին֊առվագին, թանգակին֊առվակին, կրակին֊ճրագին»… Իսկ բարձրաձայն ասաց․

— Բայց դուք հո գրել չգիտե՞ք։

Ու ոչ ոք չկարողացավ նրան առարկել։

— Կարծես մեծ բան է ուղղագրական մի սխալը։ Աշխարհը դրանից հո չի՞ շրջվի,— ավելացրեց նա։

Այդ օրը Թերրիի տրամադրությունը ընկած էր, որովհետեւ քիթն էր ջարդել։ Երբ նա գրել էր սովորում, գրիչը բռնում էր առջեւի սմբակներով եւ այդ պատճառով քիթը շարունակ առնում էր գետնին։

Ընդհանրապես ետեւի ոտքերի վրա նա երկար կանգնել չէր կարողանում եւ բավական էր մի փոքր շարժվել, ու անմիջապես՝ թըրըխկ, դնչի վրա ընկնում էր ցած։

Կամաց֊կամաց նա սովորեց պահպանել հավասարակշռությունը, գրչածայրով հենվելով թղթին։ Ճիշտ է, հիմա էլ գրչածայրն էր մերթ֊մերթ կոտրվում, ու եթե չէր էլ կոտրվում, ապա սկսում էր սոսկալի կերպով թուղթը ճանկռոտել։

Վերջապես, Թերրին սկսեց գրիչը ատամներով բռնած գրել սովորել։

Բայց քիթը դեռ չէր ապաքինվել։

Հետեւյալ առավոտ, ինչպես միշտ, կաթնավաճառը եկավ ու առաջին հերթին կարդաց երկտողը, հետո մի ժամ շարունակ ջանում էր չշրխկացնել շշերը։ Նա սկսեց շրխկացնել, երբ Թերրին արդեն արթնացավ։ Սովորաբար այնպես է ընդունված, որ կաթնավաճառները անպայման պետք է շրխկացնեն շշերը։

— Ինչպե՞ս է քթիդ վիճակը,— հարցրեց նա Թերրիին։— Ոնց որ թե լավ է, հա՞։

Նա քնքշորեն շոյեց Թերրիին ու մի խնձոր տվեց։

Երեկոյան մսուրքի մոտ հանգստանալիս, Թերրին մի բանաստեղծություն գրեց․

Ձոն՛ իմ լավագույն Բարեկամին (Կաթնավաճառին)

Ձիերը լավ գիտենԹե ինչքան քաղցր ենԽնդորնձերըԽնձոր ուտելով նրանք գիրանում են Այսինքն֊ոչ,Ավելի ճիշտ՝Խնձոր ուտելով նրանք՝ Գ Ի Ր Ե Ն Ո Ւ Մ ԵՆ Լավ մարդիկ այդ մասին միշտ ԳԻՏԵՆՈՒՄ ԵՆ

Իսկ հիմա մնաս բարով։

✻✻✻ (համբուրում եմ երեք անգամ)

Եվ բանաստեղծությունը մտցրեց կաթնաշշի վզիկի մեջ։ Հետեւյալ օրը առավոտյան կաթնավաճառը եկավ ու Թերրիին շաքար տվեց։

Հինգ խոշոր կտոր, մեկը՝ միջակ ու երկուսը՝ փոքրիկ։

Շաքարը ափին դրած պարզեց Թերրիին ու ասաց․

— Միայն թե շատ բարձր մի խրթխրթացրում, հանկարծ մյուս ձիերը կարթնանան։

Ու մինչ Թերրին ցածրաձայն խրթխրթացնում էր, կաթնավաճառը կարդաց նրա բանաստեղծությունը։

— Հիանալի բանաստեղծություն ,— ասաց նա։— Ու շնորհակալ եմ երեք համբույրի համար։ Ես պարտքի տակ չեմ մնա։

Նա երեք անգամ համբուրեց Թերրիին ու միասին գնացին կաթ բաժանելու հաճախորդներին։

Hrazdan River(Zangu)

Hrazdan River
Hrazdan River (Zangu) is a major river of Armenia. It starts at the northwest extremity of Lake Sevan and flows south through the Kotayk marz and Armenia’s capital, Yerevan and then joins the Araks River. Hrazdan river is one Armenia’s most important rivers because fishing operations and hydro-electric plants are located along the banks of the river. Moreover, the river’s waters are in demand for the irrigation of crops.


Hrazdan (Urartu, Ildaruni) or Zangu left tributaries of Araks. It starts from the lake, flowing north-east to south-west. The length of 141 km, the catchment basin of 2560 km2 (without lake). Aras falls 820 meters above sea level. Upper stream causes the coils to the valley 10-11 km wide. Current flow through the narrow and deep (120-150 m), change V- shaped valleys and gorges and depressions. There are terraces (3-4), landslides, steep slopes of the gorge, columnar basalt outcrops (bicycle) In the valley, Hrazdan, near bicycle settlements, sources that are used in water, and mineral water ( "bicycle", "Bjni "). Lower stream valley gradually widens and out of the Ararat Valley. The general decline in the river near the 1100 meters. While there are 340 rivers, 25 of which have more than 10 km in length and 3 to 50 km. Major tributaries are Marmarik, Tsaghkadzor, Dalare, Ara river, took place here. Nurturing mostly underground (51%) and thawed (37%), with flooding in the spring, summer and autumn hordatsumnere. The average annual consumption of 13.9 m3 / s (bicycle) to a maximum of 138 m3 / s, with a minimum of 9 m3 / s flow of 712 million m3 (about Masis). Sevan-Hrazdan Cascade built (1962) after (the average annual consumption of river water resources through the use of age-old) was the source of 44.5 m3 / s, but it is reduced in order to prevent lowering of the lake level. on the river in the Lake Sevan, Hrazdan, Argel, Arzni, Kanaker, Yerevan jreknere. Water used in irrigation canals 17, which starts in the cascade jreknerits and lower stream of the river. Shore of Sevan Hrazdan, Charentsavan, Lusakert, Yerevan cities, bicycle resort. Valley Recreation Area was created. Victory (1945) on the Hrazdan Hrazdan Great (1956), Nurnus (1981), Davidashen (2000) bridges. The oldest bridge is built on Red River Bridge (1679, Yerevan). The river banks were inhabited since the Old Stone Age (bicycle, Yerevan cave, etc.). Urartu times and the Middle Ages, the opposite held several canals, Russian (tunnel), Dalma, Abuhayati etc. Built on the banks of Urartu Teishebaini (Red Hill) and Pahlavuni fortresses, S. Mary Church (XI century Bjni).

Hrazdan (Urartu, Ildaruni) or Zangu left tributaries of Araks. It starts from the lake, flowing north-east to south-west. The length of 141 km, the catchment basin of 2560 km2 (without lake). Aras falls 820 meters above sea level. Upper stream causes the coils to the valley 10-11 km wide. Current flow through the narrow and deep (120-150 m), change V- shaped valleys and gorges and depressions. There are terraces (3-4), landslides, steep slopes of the gorge, columnar basalt outcrops (bicycle) In the valley, Hrazdan, near bicycle settlements, sources that are used in water, and mineral water ( "bicycle", "Bjni "). Lower stream valley gradually widens and out of the Ararat Valley. The general decline in the river near the 1100 meters. While there are 340 rivers, 25 of which have more than 10 km in length and 3 to 50 km. Major tributaries are Marmarik, Tsaghkadzor, Dalare, Ara river, took place here. Nurturing mostly underground (51%) and thawed (37%), with flooding in the spring, summer and autumn hordatsumnere. The average annual consumption of 13.9 m3 / s (bicycle) to a maximum of 138 m3 / s, with a minimum of 9 m3 / s flow of 712 million m3 (about Masis). Sevan-Hrazdan Cascade built (1962) after (the average annual consumption of river water resources through the use of age-old) was the source of 44.5 m3 / s, but it is reduced in order to prevent lowering of the lake level. on the river in the Lake Sevan, Hrazdan, Argel, Arzni, Kanaker, Yerevan jreknere. Water used in irrigation canals 17, which starts in the cascade jreknerits and lower stream of the river. Shore of Sevan Hrazdan, Charentsavan, Lusakert, Yerevan cities, bicycle resort. Valley Recreation Area was created. Victory (1945) on the Hrazdan Hrazdan Great (1956), Nurnus (1981), Davidashen (2000) bridges. The oldest bridge is built on Red River Bridge (1679, Yerevan). The river banks were inhabited since the Old Stone Age (bicycle, Yerevan cave, etc.). Urartu times and the Middle Ages, the opposite held several canals, Russian (tunnel), Dalma, Abuhayati etc. Built on the banks of Urartu Teishebaini (Red Hill) and Pahlavuni fortresses, S. Mary Church (XI century Bjni).

Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր, Ավագ դպրոց 10-րդ դասարան